Nowa redakcja, nowe pomysły.

Jeżeli masz ochote coś ciekawego napisać, to czekamy.

• W każdym numerze niespodzianka-atrakcyjna nagroda za prawidłowe rozwiązanie krzyżówki. 
• Ciekawe artykuły, wywiady, zdjęcia. 
• Cena gazetki 1zł
• Kupuj gazetkę tylko od uczniów z identyfikatorem "RedaktorSzkolnej Gazetki Buda"
• Niektóre teksty ukazują się na naszej szkolnej stronie ( Gazetka online)
• W każdym numerze gazetki ważne i ciekawe informacje dotyczące projektu Comenius, w którym uczestniczy nasza szkoła wraz z 8 innymi europejskimi państwami

  ---

  Rok szkolny 2010/2011

Nr 2 - wydanie specjalne

Halloween (Ali Hallows Eve - wigilia Wszystkich Świętych) - to święto obchodzone w przeddzień Wszystkich Świętych, czyli 31 października. Choć dziś zwyczaj ten jest okazją do maskarady i zabawy, 2 tysiące lat temu był on traktowany śmiertelnie poważnie.

HOROSKOP NA 2009 ROK

BLIŹNIĘTA - przez pierwsze 20 dni nowego roku omijaj szerokim łukiem gabinet p. Dyrektora, bo spotkanie z „głową szkoły” może się źle skończyć. Uważaj na lekcjach WF-u. Szczęśliwe liczby: 7, 12, kolor: czerwony, dzień: środa .

BARAN- uwaga! Powrót do szkoły po przerwie świątecznej skończy się katastrofą na lekcji matematyki. Uważajcie na brunetów i blondynki. Szczęśliwy dzień to wtorek. liczby: 5, 26, kolor: żółty.

RAK - w szkole, z nowym rokiem nowe znajomości. Tym razem ze starczych klas. Szykują się niespodzianki. Będziesz musiał opędzać się od adoratorów. Niestety jednego z nich skrzywdzisz, ale szybko naprawisz błędy. Szczęśliwe liczby: 5,15, kolor: biały, dzień: wtorek.

BYK - już w pierwszych dniach stycznia będziesz wzywany do odpowiedzi częściej niż zwykle. Uważaj na języku polskim. Niedługo poznasz kogoś ciekawego. Twój szczęśliwy dzień to sobota, liczby: 13, 16, kolor: zielony.

STRZELEC - nie bój się zrobić pierwszego kroku - to będzie wielkie uczucie. Twój zapas energii nie będzie przesadnie wielki, więc rozkładaj siły tak, aby starczyły na cały rok. Skup się na lekcjach przyrody. Twój szczęśliwy dzień to poniedziałek, liczby: 34,12, kolor:pomarańczowy.

KOZIOROŻEC - nie rozpowiadaj swoich sekretów. Trzymaj język za zębami a zyskasz przyjaciół. Naucz się słówek z języka angielskiego, będziesz często pytany. Uważaj na blondynów. Twój szczęśliwy dzień to czwartek. Liczby: 12,37, kolor: czarny.

WODNIK - nie bądź zbyt surowy dla swoich przyjaciół. Nie odkładaj podręczników na półkę, w tym roku będziesz często musiał wykazać się wiedzą. Czeka Cię miła niespodzianka w kwietniu. Ktoś ciekawy pojawi się w szkole. Twój szczęśliwy dzień to piątek, liczby: 1, 18, kolor: niebieski.

RYBY - Obdaruj swoich przyjaciół czymś co sprawi im przyjemność. Nie zapomnij w tym roku o wypełnianiu kuponów LOTTO. Czeka Cię wielka wygrana. W szkole raz pod górkę a raz z górki. Uważaj na lekcjach matematyki. Szczęśliwe liczby to 14 i 7, kolor: czerwony, dzień: niedziela.

WAGA - zachowaj zimną krew przy rozwiązywaniu trudnych zadań, nie tylko z matematyki. Poproś kogoś o pomoc. Uważaj w tym roku na lekcjach języka polskiego. Będziesz miał wiele szczęścia w maju i listopadzie. Twoje szczęśliwe liczby to 6, 16, kolor: biały, dzień: poniedziałek.

LEW - przed Tobą same szczęśliwe dni. Nauka nie będzie Ci sprawiać kłopotów, ale pod warunkiem, że będziesz starannie odrabiał zadania domowe. W kwietniu czeka na Ciebie wielka niespodzianka. Uważaj na lekcjach WF-u. Szczęśliwe liczby to 13, 19, dzień: wtorek, kolor: czerwony.

SKORPION - w pierwszej połowie roku będziesz bardzo szybko realizował wszystkie swoje plany, w drugiej czeka Cię podróż marzeń. Staraj się zawsze słuchać rodziców, oni zawsze mają rację. Twój szczęśliwy dzień to poniedziałek, kolor: zielony a liczby:10, 15.

PANNA- zawsze postępuj zgodnie ze swoim sumieniem, nie rób przykrości najbliższym. Czekają Cię miłe chwile w czerwcu i lipcu. Uważaj na lekcjach matematyki. Szczęśliwe liczby 34, 21, kolor: brązowy, dzień: czwartek.

 Opracowały:Martyna Rencz, Anna Hein, Marta Konieczna

Zwierzenia kota Leosia  cz.3

Spacer

   Pewnego, słonecznego dnia, przed południem spałem sobie smacznie w moim ulubionym czerwonym fotelu, kiedy Babcia otworzyła drzwi na taras. Poczułem ciepły powiew wiatru i ogromną chęć pospacerowania po okolicy przez godzinkę lub dwie. Byłem już po obfitym śniadaniu, więc wyśliznąłem się niepostrzeżenie, naostrzyłem pazurki na stercie drewna do kominka i ruszyłem w świat. Najpierw zwiedziłem najbliższą okolicę. Dowiedziałem się, że w sąsiedztwie mieszkają trzy kotki - Kicia, Kropka i Zorina, a trochę dalej Malwina ze swoją mamą, której imienia nie poznałem. Ostrzegły mnie, że powinienem uważać na kocura Inkasa, który jest wielki jak tygrys i nigdy nie przepuści okazji, aby komuś przyłożyć. Nie zatrzymując się dłużej, powędrowałem dalej.

   Po kilkunastu minutach spaceru okolica wydała mi się jakaś znajoma. Poznałem kiosk warzywny, znajome brązowe ławki i parking. Pomyślałem sobie, że jeśli zaszedłem już tak daleko, to wykorzystam okazję i odwiedzę stare znajome piwnice. Ponieważ mój spacer trwał już dobrych kilka godzin, poczułem się głodny i postanowiłem znaleźć miejsce, w których Dobra Pani zostawia strawę dla takich kotów jak ja. Nie chciało mi się wracać, więc przedłużyłem mój spacer do… dwóch tygodni. Później było gorzej, zgubiłem drogę powrotną do domu. Pozostało mi tylko krążyć po parkingu i w pobliżu kiosku warzywnego z nadzieją, że moje właścicielki przyjdą w końcu na zakupy. Tak też się stało. Pewnego dnia Mama przyjechała na rowerze po jarzyny, poznała mnie i zabrała do domu. Pierwszy dzień po powrocie spędziłem w czerwonym fotelu i myślałem, że jestem w raju. Chociaż… kto wie, czy kiedyś znowu nie wyruszę na dłuższy spacer… Jestem przecież kotem.

Monika Czelakowska klasa VIb

 Krótka historia kalendarza

  Na początku roku, w styczniu, warto również wspomnieć coś o kalendarzu. Otóż nie zawsze był on taki, jakiego go znamy, a nawet kiedyś nie istniał wcale.
  Już ludzie pierwotni zauważali powtarzający się cykl zmian, jakie zachodziły w przyrodzie, czyli pory roku. Obserwowali również zmiany faz księżyca. Na podstawie tych obserwacji, Sumerowie (starożytny lud zamieszkujący Mezopotamię, czyli dzisiejszy Irak) stworzyli pierwszy kalendarz. Podobnie uczynili Majowie (żyli oni w Ameryce Południowej).
  Kolejny kalendarz, to kalendarz juliański. Został opracowany na życzenie Juliusza Cezara i wprowadzony w życie w 45 roku p.n.e. Był on jednak niedokładny: nie były w nim zaznaczone lata przestępne. Ponieważ Ziemia okrąża Słońce w 365 dni i 6 godzin, co 4 lata, w rok przestępny, trzeba doliczyć dodatkowy dzień. W przeciwnym razie, za wiele lat początek wiosny wypadnie, na przykład w środku zimy. Ten problem mógł być wyeliminowany dopiero w 1582roku. Został wtedy bowiem opracowany kalendarz gregoriański.

  Niektóre kraje katolickie, w tym Polska, dokonały zmiany kalendarza natychmiast w 1582 roku, kiedy ukazała się bulla papieża Grzegorza XIII. Kraje protestanckie dokonały tego trochę później.

  Czy zauważyliście, jak bardzo potrzebny nam jest kalendarz? Porządkuje dni, tygodnie, miesiące. Dzięki niemu wiemy, kiedy będzie św. Mikołaj i kiedy przyjdą święta Bożego Narodzenia. Wiemy też, kiedy zdarzyło się coś ważnego bardzo dawno temu.

Kalendarz to jeden z najstarszych i najważniejszych wynalazków.

 Katarzyna Beker   klasa VI

Czas wolny w zimowe dni

Święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok to czas dla wszystkich bardzo szczególny. Ostatnia przerwa świąteczna była bardzo długa, 16 dni bez szkoły i szkolnych obowiązków. Przeprowadziłyśmy w szkole wywiady z ponad 80 uczniami i pytałyśmy się gdzie w tym roku spędzili ten czas.

 Oto wyniki: 60 osób w domu, 23 wyjechały do rodziny, a 2 osoby ten czas spędziły na zorganizowanym wyjeździe w górach.

Wynika z tego, że jednak najczęściej zostajemy w domu, by wspólnie z najbliższymi cieszyć się każdą chwilą świątecznego, magicznego czasu. Przed nami zimowe ferie. Znowu dwa tygodnie wolnego czasu. Będziemy wyjeżdżać w góry, do babci czy znajomych. Wielu z nas spędzi te ferie w domu. Jeżeli dopisze zimowa pogoda będziemy bawić się na śniegu, zjeżdżać na sankach czy nartach. Pamiętajmy jednak, że możemy to robić tylko w miejscach do tego przeznaczonych. Nigdy nie bawimy się w pobliżu przejeżdżających samochodów czy oblodzonych zbiorników wodnych. Najlepiej żeby towarzyszyły nam osoby dorosłe. Tylko bezpieczna zabawa może być przyjemna i sprawiać nam dużo radości.

Przygotowały i opracowały:

Monika Kilijanek i Iwona Szawłowska z klasy VIb

Zwierzenia kota Leosia  cz.2

No i dostałem nowe szelki, niestety. Wprawdzie są w pięknym niebieskim kolorze, który dobrze się komponuje z moim czarnym futerkiem, ale chyba ich nie polubię.
   Moje opiekunki, Monika i Ola zdecydowały, że wyprowadzą mnie na spacer przypiętego do szelek w trosce o moje bezpieczeństwo. Najpierw założyły mi szelki pod brzuchem, a ja protestowałem i płakałem, bo wiedziałem co potem mnie czeka. Następnie dopięły do szyi smycz i gotowe! Położyły mnie na szafce, abym poczekał, gdy założą buty i płaszcze. Potem otworzyły drzwi, lecz ja położyłem się na brzuchu i mocniej protestowałem. Wzięły więc mnie na ręce i po chwili wyniosły na pole, wtedy znowu położyłem się na brzuchu i nie chciałem dalej iść. Tym razem nie podniosły mnie. Myślały, że będę maszerował samodzielnie, gdy one będą posuwać się do przodu. Postanowiłem spróbować przejść parę kroków. Ja lubię chodzić z przodu, bo nie lubię, żeby ktoś mnie wyprzedzał. One jednak podeszły zbyt blisko, więc znowu położyłem się na brzuchu.
Po chwili dziewczynki zdecydowały, że jak na pierwszy raz, to wystarczy spaceru i zabrały mnie do domu. Postanowiły powtórzyć spacer następnego dnia.
   Cieszyłem się z powrotu do domu, bo lubię ciepło i mój wygodny fotel, na którym spędzam całe dnie. Pewnie dlatego zabierają mnie na dwór, żebym się trochę rozruszał.
   Pomyślałem sobie, że jeśli kiedykolwiek zdecyduję się na spacer, to na pewno bez szelek.

Monika Czelakowska klasa VIb

Orlęta Lwowskie (cz.3)

Bitschan Jurek  Miał lat 14 i zginął od dwóch eksplodujących, ruskich pocisków, dnia 21 listopada na cmentarzu Łyczakowskim, przy odsieczy Lwowa. Jego ówczesny dowódca, że Jurek począwszy od wieczora 20 listopada aż do rana 21 listopada i jeszcze później stał bez przerwy na posterunku, a ostatnie godziny swego życia strzelał, ostrzeliwany przez nieprzyjaciela. Gdy padł, matka jego, Aleksandra Zagórska komendantka Ochotniczej Legii Kobiet walczyła na innym odcinku. Ojczym odnalazł Jurka, leżał na skrwawionym śniegu, okryty białymi chryzantemami.

„W granatowym mundurku, wątlejszy od chabin,

Nie pacholę, lecz dziecko, pomykał zaułkiem.

Gdzież ty wleczesz ten większy od siebie karabin?

Dokąd chłopcze?”

Jurek, przed wyjściem z domu, napisał list:                               „Kochany Tatusiu!

Idę dzisiaj zameldować się do wojska. Chcę okazać, że znajdę tyle sił, by służyć i wytrzymać. Obowiązkiem moim jest iść, gdy mam dość sił, a wojska braknie ciągle dla oswobodzenia Lwowa. Z nauk zrobiłem już tyle, ile trzeba było. Jerzy”.

„Człowiek żyje tak długo, jak długo trwa pamięć o nim”

   Na początku listopada, jak co roku, obchodziliśmy dni pamięci o tych co odeszli, których już nie ma wśród nas - Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki. Polska tradycja nakazuje odwiedzenie w tych dniach grobów naszych bliskich, zapalenie zniczy, złożenie wieńców i kwiatów. Odwiedzając miejsca wiecznego spoczynku warto zastanowić się nad przemijaniem, przywołać wspomnienia. Jest to dobry moment na refleksje, także nad własnym życiem, nad przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Czy jednak wystarczy kupić kwiaty, zapalić znicze, odmówić modlitwę, aby oddać hołd naszym bliskim zmarłym? Może jest to okazja, aby poświęcić Im trochę więcej czasu. e dni niech będą zachętą do zadumy, do przemyśleń o przemijającej historii, którą warto utrwalić dla potomnych. Kultywowanie tradycji zmarłych członków rodziny, to również wielkie bogactwo i wspaniała dla nas lekcja bo „człowiek żyje tak długo, jak długo trwa pamięć o nim”

Przeminie życie całe kiedyś-

Przeminie światło i my przeminiemy

I koniec nasz początkiem stanie się wieczności,

Gdy wszystko wejdzie do Twojej światłości!

Kiedy świat cały w godzinie ostatecznej

Przed śmiercią stanie i zada pytanie

Czy jestem Ciebie godzien mój Boże i Panie?

I wtedy wszyscy co do Ciebie należeli

Staną z czołem pewnym przed żywiołem

Nie bojąc się śmierci idą spać ze spokojem!

Marta Czerwińska

Zwierzenia kota Leosia   cz.1

Nazywam się Leonard. Jest to moje drugie imię. Dzisiaj już nie pamiętam, jak się dawniej nazywałem. Przez wiele lat żyłem sobie spokojnie na kanapie u moich poprzednich właścicieli, wcale nie wychodząc na zewnątrz, lecz nadszedł taki dzień, w którym zachorowałem. Moi właściciele stwierdzili, że ta choroba jest nieuleczalna, więc po kilku dniach wyrzucono mnie na dwór. Oprócz chorych nerek dokuczał mi jeszcze popsuty ząb, który mnie bardzo bolał. Błąkałem się po parkingu, mój stan się pogarszał i nie wiedziałem co ze mną będzie. Pewnego dnia zobaczyły mnie dwie dziewczynki, wzięły mnie na kolana i zaczęły głaskać. Chętnie skorzystałem również z ich poczęstunku, byłem bardzo głodny. Dziewczynki zaczęły się zastanawiać, co ze mną zrobić?. Zdecydowały się pójść po swoją mamę i poprosić ją o pozwolenie zabrania mnie do domu, bo zbliżał się wieczór, a ja byłem chory, zmarznięty i samotny. Mama zgodziła się, abym z nimi zamieszkał. Dziewczynki nazwały mnie Leonard. Dostałem swój własny wiklinowy koszyk i kolorowe miseczki na jedzenie. Po dwóch dniach, kiedy się trochę wzmocniłem, moje nowe opiekunki zaniosły mnie do weterynarza, który zalecił specjalne leczenie moich chorych nerek i usunął mi bolący ząb. Po kilku dniach poczułem się już całkiem dobrze.  Już pamiętam, że moje dziewczynki maja na imię Monika i Ola. Bardzo podoba mi się moje nowe imię, szczególnie zdrobnienie Leoś. One ciągle wymyślają coś nowego. Lubię z nimi przebywać w domu, wygrzewając się na ciepłym, miękkim fotelu. Ostatnio wymyśliły, że kupią dla mnie szelki, by wyprowadzać mnie na dwór. One pewnie jeszcze nie wiedzą, że dorosłe koty nie lubią szelek. Nie będę się jednak martwił na zapas.

Co będzie, to będzie.

                                                                                                                                                                      Monika I Ola Czelakowskie z klasy VIb 

Walentynki w ...październiku? 

 A właściwie przez cały okrągły rok. To by było najlepiej, prawda? Chociaż z miłosnymi uniesieniami bywają problemy…Bo czy to TEN, czy zauważył mnie, czy też spogląda? No i jak to wszystko sprawdzić, skoro Facet nie mówi wprost o swoich uczuciach,a właściwie wstydzi się. Wstyd to i nam można przypisać…Kochana, nie wstydź się zauroczenia lub pierwszej (kolejnej?) miłości! Bo i czego tu się obawiać? Że koleżanki nie mają o nim dobrego zdania? Najważniejsza jest przecież Twoja opinia! A może boisz się, że Twoja przyjaciółka zupełnie „niechcący” poda tego newsa dalej i dalej aż dojdzie on do Dyrektora, Ciała Pedagogicznego, Pani Sekretarki, Pielęgniarki, Księgowej, Kucharki, Pana Woźnego no i do Pana Ukochanego. Moja babcia powiedziałaby „no i klops”. Kurka, nie lubię klopsów! Ty też nie? W takim razie poproś przyjaciółkę o to, by i ona się Tobie zwierzyła. Będzie Ci raźniej, a na dodatek będzie to coś w rodzaju paktu- ona nie wypapla, bo będzie się obawiała, że jej tajemnica rozejdzie się po szkole. Uff, sekret będzie bezpieczny.I jeszcze jedno - jeżeli uczucie jest prawdziwe, to nie będziemy się go wstydzić. Dziewczyno po drugiej stronie gazetki! Jeżeli podoba Ci się jakiś chłopak, pamiętaj że najpierw musisz poświęcić parę chwil na przyjaźń. Jeżeli to uczucie pojawiło się nagle, to jest toraczej zauroczenie. Najlepiej się z nim zaprzyjaźnij, a potem można myśleć o pierwszym etapie zakochania. Jeżeli jednak jest to na siłę „sklejanie” dwóch osób, to powodów do wstydu może być w efekcie więcej…                                                                                                               

                                      Aleksandra Solecka

Zwierzęta w zimie

Zbliża się zima. Nie tylko my się do niej przygotowujemy gromadząc opał, czy robiąc przetwory. Również w przyrodzie możemy zaobserwować zmiany świadczące o przygotowaniach roślin i zwierząt do przetrwania trudnego okresu zimowego. Z drzew opadają liście, by wiosną wypuścić nowe. Więdną trawy i trzciny. Dotychczas zielona, wodna roślinność przybiera barwy brązu i szarości. Jedynie drzewa iglaste pozostają zielone, kontrastując z żółtoczerwonym światłem. Wyjątek stanowi modrzew, który jako jedyny na zimę zgubi swoje igły. Letnie ptaki: bociany, gęsi i i czaple już odleciały. Przylatują ptaki, które u nas zimują. Barwa zwierząt też się zmienia, sierść gęstnieje i jaśnieje. Wiele zwierząt jeszcze żeruje by gromadzić zapasy tłuszczu  na zimę.. W ten sposób chce przetrwać ten czas niedźwiedź, zając, borsuk czy łasica. Inne zwierzęta robią zapasy. Na przykład wiewiórki zbierają żołędzie i orzechy. Ale są zwierzęta, które będą potrzebowały pomocy człowieka. Do nich należą m.in.. sarny i jelenie. Podczas mrozów, gdy pola i lasy są zasypane śniegiem będą korzystać z siana gromadzonego w paśnikach. Jeżeli chcemy dokarmiać w zimie ptaki, to pamiętajmy, że one przyzwyczajają się do miejsc w których są  karmione. Pamiętajcie o zwierzętach, zimową porą, wiele z nich jest zależnych od człowieka. Pomóżcie im.

Katarzyna Beker

Klasa VI b

Szkolna Gazetka „Buda” ogłasza

 Konkurs pt.   „Jak to w szkole bywało…”.

Regulamin konkursu:

1. W konkursie może brać udział cała klasa, grupa uczniów lub jeden uczeń.

2. Praca może mieć postać:

· prezentacji multimedialnej (Power Point)

· pokazu zdjęć (slajdów)

· filmu video

3.     Czas pokazu nie może przekraczać 10 minut.

4.     Przy pokazie wymagany jest komentarz jednego ucznia

5.    W przygotowaniu pokazu może pomagać rodzic, jednak  ostatecznie praca ma być prezentowana przez ucznia

6.   Ocenie pracy będzie podlegać

· wartość merytoryczna (właściwe ujęcie tematu)

· wartość wizualna

· wkład pracy

· sposób prezentacji

Tematyka pracy powinna dotyczyć Waszych przeżyć związanych z klasą, szkołą. Może dotyczyć jakiegoś wydarzenia ( np. wycieczki, imprezy klasowej) lub poruszać tematy Wam bliskie (zajęcia pozalekcyjne - szkolne i pozaszkolne, Wasze zainteresowania i pasje)

Zgłoszenia - w bibliotece

Wielkie uznanie dla uczniów klasy IVb: Ani Wróbel, Oli Soleckiej i Szymona Michałka za odwagę i chęć współpracy ze szkolna gazetką. Witamy najmłodszych redaktorów. Szczególne uznanie dla jedynego chłopaka - Szymona. Mamy nadzieję, że godnie będzie reprezentował swoich kolegów.

Przed Wami drugie wydanie naszej gazetki. Mamy nadziejęże będzie się Wam podobało.

Czym interesują się nasi chłopcy?

Redaktorki naszej gazetki pytały się naszych szkolnych kolegów o ich zainteresowania. Oto wyniki ankiety:

Interesują się przede wszystkim: grami komputerowymi, strategicznymi, strzelankami, grami RPG.

Ich ulubione przedmioty to: matematyka, język angielski, WF, plastyka i informatyka. Niektórzy wybrali fizykę, astronomię i ...harcerstwo.

Filmy, które oglądają to głównie kino akcji. Muzyka: hip-hop, szanty!!! I metal. Lubią również rowery i samochody (Ferrari, ).

Książki - mało tytułów potrafili wymienić - obecnie najpopularniejsze są „Opowieści z Narnii”

 Bez porządnej biblioteki w porządnej szkole porządnie uczyć się nie da.

 Jadwiga Andrzejewska

 W 1971 roku powstało Międzynarodowe Stowarzyszenie Bibliotekarzy Szkolnych. Organizacja ta zajmuje się problemami bibliotek oraz bibliotekarzy szkolnych. I właśnie to Stowarzyszenie w 1999 roku zainicjowało Międzynarodowe Święto Bibliotek Szkolnych. Obchodzone jest w czwarty poniedziałek października. Celem akcji jest zwrócenie uwagi na ogromną rolę bibliotek w życiu szkoły, w nauce i rozwijaniu zainteresowań czytelniczych.

Wywiad z Dyrektorem naszej szkoły

panem Jarosławem Cieślińskim:

Z okazji Dnia Chłopaka chciałybyśmy zadać naszemu Panu Dyrektorowi, przedstawicielowi całej męskiej społeczności w naszej szkole kilka pytań:

Jaka jest pana ulubiona potrawa?

-Mam wiele ulubionych potraw, ale najbardziej lubię placek po węgiersku.

Czego nie zjadłby pan za żadne skarby?

-Kożucha z mleka

Jakiego rozmiaru buty pan nosi?

-Noszę rozmiar 42,5 albo 8,5. zależy jaka rozmiarówka, czy amerykańska czy europejska.

W jakim dniu tygodnia się Pan urodził?

-W tym roku w piątek 10 października.

Jaki jest pana ulubiony program telewizyjny?

-Generalnie nie oglądam telewizji dla programów. Oglądam programy sportowe, publicystyczne, to głównie mnie interesuje.

Jaki jest tytuł ostatnio przeczytanej przez pana książki?

-„Dolina nicości” i „Historia Tybetu”

O której godzinie Pan wstaje w dni wolne od pracy?

-Różnie, jak mam jakieś wyjazdy to bardzo wcześnie a jak ich nie mam to Ok.. 9.00.

Grzybobranie czy wędkarstwo. Która forma spędzania czasu bardziej panu odpowiada?

-Ani jedna ani druga, ale jeśli miał bym wybierać to grzybobranie, bo można chociaż pochodzić po lesie.

Komputer, komórkę czy kompas, która z tych rzeczy zabrałby Pan na bezludną wyspę?

-Mając tylko te trzy przedmioty do wyboru to raczej komórkę, bo może być ona jednocześnie komputerem i kompasem. Ale tak na prawdę to bym z tych przedmiotów zrezygnował, bo na bezludnej wyspie najważniejszy jest kontakt z naturą.

Wymarzony  samochód, luksusowy dom czy bezpłatne bilety lotnicze - która z tych rzeczy sprawiłaby największą radość?

-Jeśli miałbym wybierać z tych rzeczy to  bezpłatne bilety, bo do końca  życia mógłbym się dostać tam gdzie chcę i co roku albo częściej bym wyjeżdżał.

Dziękujemy za wywiad i życzymy wszystkiego najlepszego z okazji Dnia chłopaka.

Kasia Beker, Natalia  Łozińska. Martyna Rencz

Wywiad z Panem Czesławem Salatyckim, konserwatorem

w naszej szkole, przeprowadzony z okazji Dnia Chłopaka

-Jak najbardziej lubi Pan spędzać wolny czas?

-Na mojej działce.

-W którym dniu tygodnia się Pan urodził?

-W piątek i to 13

-Kim chciałby Pan być, gdy był Pan w naszym wieku?

-Oj zupełnie nie pamiętam, ale na pewno miałem jakieś marzenia jak każdy mały chłopiec może chciałem być strażakiem albo policjantem.

-Do jakiej epoki cofnął by się Pan gdyby to było możliwe?

-Chyba do średniowiecza i zostałbym rycerzem.

-Jaki jest Pana ulubiony napój?

-Woda mineralna

-Czy lubi Pan swoja pracę ?

-Tak nawet mi się podoba

-Jaki jest pana ulubiony sport?

-No, oczywiście piłka nożna

Dziękujemy za wywiad.

Orlęta Lwowskie (cz.2)

„Ojczyzno Święta bądź pozdrowiona przez tych,

 co z duma za Ciebie mrą”

 Antoś Pietrykiewicz lat 13, był uczniem II klasy gimnazjalnej, padł z bronią w ręku na Persenkówce. Był najmłodszym żołnierzem w oddziale Góry Stracenia. Generał Roman Abraham wnioskował do marszałka Piłsudskiego o nadanie Antosiowi Krzyża Virtuti Militari. Marszałek zaakceptował te propozycje. Pozostał on do dzisiaj najmłodszym kawalerem tego orderu.

Mamo najdroższa bądź zdrowa!
Do braci idę w bój;
Twoje uczyły mnie słowa,
Nauczył przykład Twój.

Pisząc to Jurek drżał cały,
Już w Mieście walczył wróg...
Huczą armaty, grzmią strzały,
Lecz Jurek nie zna trwóg.

Wymknął się z domu, biegł śmiało,
Gdzie bratni szereg siał,
Chwycił karabin w dłoń małą,
Wymierzył celny strzał.

Toczy się walka zacięta...
Obfity śmierci plon,
Biją się lwowskie Orlęta,
Ze wszystkich Lwowa stron.

Rok szkolny 2007/2008

(fragmenty gazetek dotyczące kronik szkolnych i klasowych)

  Z kronik szkolnych....  

Z kronik klasowych...

ROK SZKOLNY 1983/1984  Wych. klasy IVb  Elżbieta Kapluk

Oto fragment kroniki klasowej (pisownia oryginalna)